يک بار براي ديدن دريا قدم به ساحل گذاشتي... اما امواج دريا هزاران بار براي بوسيدن

قدمگاهت تا روي ساحل پیش آمدند

گفتی هر وقت خواستی گریه کنی برو زیر بارون که نکنه یک نامردی اشکهاتو ببینه و به تو

بخنده...

گفتم اگر بارون نیومد چی؟...

گفتی اگر چشمهای قشنگ تو بباره  آسمان گریه اش می گیره...

گفتم یک خواهش دارم وقتی آسمون چشمام خواست بباره تنهام نذار...

گفتی به چشم...

حالا من امروز دارم گریه می کنم اما آسمون نمی باره...

تو هم اون دور دورا ایستادی و داری بهم می خندی....

     زندگي مثل پيانو است ، دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي اما زماني

 ميتوان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي

                                                                             گفت۵ وارونه چه معنا دارد ؟ خواهر كوچكم اين را پرسيد من به او خنديدم كمي آزرده و حيرت زده گفت روي

ديوار و درختان ديدم بازهم خنديدم گفت ديروز خودم ديدم مهران پسر همسايه پنج وارونه به مينو ميداد آنقدر

خنده برم داشت كه طفلك ترسيدبغلش كردم و بوسيدم و با خود گفتم بعدها وقتي غم سقف كوتاه دلت را خم كرد بی گمان

مي فهمي پنج وارونه چه معنا دارد ؟

                 

عشق از علم پرسيد : او كه بود ؟

علم پاسخ داد : او زمان است .

عشق گفت : زمان؟ اما چرا به من كمك كرد؟

 علم لبخندي خردمندانه زد و گفت : زيرا تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است...

 هميشه غمگينترين لحظات زندگي ادم توسط همان كسي ساخته مي شود كه شيرينترين و عميق

 ترين لحظات را براي ادم ساخته .

              عشق با هم زیر بارون قدم زدن و با هم خیس شدن نیست ...عشق چتر شدن یکی برای

   دیگری است طوری که دیگری هرگز نفهمد چرا زیر باران خیس نشد !

 افسوس... آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که

 دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد... براي آنچه از دست رفته

آه

ميکشيم

مقدس ترين کلمه خداوند...زيبا ترين کلمه عشق...پر احساس ترين

  کلمه محبت...پر معني ترين کلمه نگاه...عالي ترين کلمه

دوستي...تلخ ترين کلمه جدايي...و دردناک ترين کلمه خيانت

                 حقایق آن چیزی نیست که ما می بینیم

                             بلکه آن ها واقعیت است

     پس بیایید واقعیت ها را بپذیریم و حقایق را درک کنیم

لب دریا برویم

تور در آب بیندازیم

و بگیریم طراوت را از آب

ریگی ار روی زمین برداریم

وزن بودن را احساس کنیم

بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم

دیده ام گاهی در تب ماه می آید پایین

می رسد دست به سقف ملکوت

دیده ام سهره بهتر می خواند

گاه زخمی که به پا داشته ام

زیرو بم های زمین را به من آموخته است

گاه در بستر بیماری من حجم گل چند برابر شده است

و فزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس

و نترسیم از مرگ

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ وارونه  یک زنجیره نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاری است

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

مرگ در حنجره ی سرخ- گلو می خواند

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

مرگ گاهی ریحان می چیند

مرگ گاهی ودکا می نوشد

گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد

و همه می دانیم

ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است

                           سهراب سپهری

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لبه طاقچه ی عادت از یاده من و تو برود

زندگی بعد درخت است به چشم حشره

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی شستن یک بشقاب است

زندگی"مجذور" آینه است

زندگی گل به "توان"ابدیت

زندگی"ضرب"زمین در ضربان دل ما

زندگی"هندسه ی"ساده و یکسان نفسهاست

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت؟

                   سهراب سپهری